Ahval

kendi değişikliğime ayak uyduramayan bir insanım. kendimi anlamayı beklemiyorum - şu ana kadar olmadı bundan sonrasını da beklemiyorum- ama biraz kendimle anlaşmayı isterdim. insanın her günü bir olmuyor, yahut her mevsiminde güneş açmıyor. mesela ben kasvetli havalar yaşarken güneşin açacağına inandıramıyorum kendimi.  şimdi geriye dönüp ilk günüme bakınca bu mevsimin böyle biteceğini hiç düşünememiştim diyorum. her mevsime alışıp sonuna gelemiyorum. eskiler benim için güzel anılar olarak kalıyor o anların bitmesini hiç istemesemde. güzel insanlar biriktiriyorum, ön yargılarım eriyerek ayaklarımın altında kalıyor. içime sığdıramıyorum tanıdığım  insanları. yaptıkları her iyilik unutulmaz bir borç olarak kalıyor üzerime. bu mevsimde yerler buz tutsa da ayakta kalmayı başarıyorum. her düştüğümde yanımda hep sevdiklerim oluyor. her mevsim ağladığım günler oluyor bazen, güneşi her gördüğümde yorganı kafama kadar çekip sanki hiç yokmuşum gibi davranmak istiyorum kendime. kendi ...

bir gölge geçti yanımdan kızarmış yüzü kaldırımlara dönük rüzgarı yoluna katarak geçti bu şehirden bugün güneş kavgayla doğdu kavgası karanlığadır dedim - değilmiş- di'li geçmiş zamanda buldum kendimi arkamı dönüp baktığımda  her şey tek kare fotoğrafa sığıyordu birkaç satır not alıyordum buğulu gözlerle 'bugün, kazınsın aklına' diyordum  kapının eşiğindeki çıkmaz sesimle yine yakınıyorum zamandan bir har ki beynimde ha unuttun, ha unutursun gitsen yahut hep kalsan değişmez bir iz ki aklında hatıran eskise de silinmez    açılmıyor sonsuz kapılar size ummayın bir kurşunla ölmeyi her gün yeniden ölürsünüz belki de yaşamak denir buna her dilde

hatırlanmak kalbinde yer etmek yahut hatırlanmak her şeyinle bir şeyler canlanıyor beynimde burnumda yanık geçmişin kokusu sanki arkamı dönsem elini uzatacak hatıralarım peşimde yavaşlıyorum ağır ağır işliyor hareketlerim fakat düşüncelerim  hiç olmadığı kadar hızlı akıyor beynimde ayaklarım çamura basıyor geçtiğim yerde iz bırakıyorum anlamak  hiç bu kadar zor olmamıştı diyorum kendi kendime dudaklarımdan birkaç kelime dökülüyor anlaşılması zor cümleler kuruyorum ilerdeki son yokuşu da çıksam  gerisi düzlükmüş gibi bir iniş çıkışta buluyorum kendimi buz tutan ellerim ateşte yanıyor yanık ellerle tutuyorum gülleri fakat ben artık solan güller istemiyorum tekrar sadece kendimi dinliyorum bu uğultuda ve sadece kendim duyabileceğim bir seste yazıyorum duvarlara  . .

*içimdeki kahramanı arıyorum *  isimsiz bir sokakta kim olduğumu bilmeden yürürken buluyorum kendimi. adım yok, yüzüm bir karartıdan ibaret. sesim bir şarkının melodisini hatırlatıyor bana. adımlarım yeni yürümeye başlayan bir bebeğin adımları adeta. birini görüyorum, kayboluyor. koşacağım, ayaklarımdan başlayan bir sızı sarıyor bedenimi. yokluk hiç bu kadar anlamlı olmamıştı. yolunu kaybetmiş biriydim belkide, belkide yolunu arayan biri. farklı şeyler. topladığım tüm gücümle adım atıyorum. sonra bir adım daha, bir adım, sonra yine.. olacak, yürümeye başlıyorum. yürüdüğüm yolda ayak izleri görüyorum. buradan birileri geçmiş. demek aynı yolları yürüyenler, aynı yolları arayanlar olmuş. ayak izleri ayrılıyor, demek kimi aradığını bulmuş kimi kaybolmuş.  fakat hiç ayak basılmamış bir yol seçiyorum.    Farklı değilim, ama sizin gibi de olmayacağım. yoluma çıkan ilk engelde düşüyorum. ellerimle dizimi tuttuğumda elime kan geliyor. tuttuğum yer kan olu...

Trabzon'u bilirsiniz, burada her şey aynı. Trabzon'a geldim fakat bu sefer farklı. Ötekilere benzemiyor. İnsanlara ayrı bakıyorum, farklı bir pencereden görüyorum.  Baktığım yerleri sadece manzara olarak görmüyorum, anılarla yaşıyorum. Konuştuğum insanlarla sadece beni tanısınlar diye konuşmuyorum. Bu diğer gezmelere benzemiyor, kendimi buluyorum. Cenazede yaşadıklarımı yaşıyorum burada. Gittiğim yerlere gidiyorum , aynı yerleri, aynı odaları, aynı çatıları geziyorum, aynı insanlara tanıtıyorum kendimi hiç tanışmamış gibi. İnsanlar onlardan bahsediyorlar hiç ölmemişler gibi. O gün hiç yaşanmamış,sanki dedemi arasam telefonun ucunda 'alo' diyen o olacakmış gibi. Bu sefer farklı.  Köye gelir gelmez mezarlıktan sonra balkona çıkıyorum, o gün elimizde matkapla ismimizi kazıyıp tarih attığımız evin tahtalarına bakıyorum. Her şey bıraktığımız gibi. Yıllar geçti hala aynı acının izlerini taşıyor. Göz yaşları hala üzerinde. Neredeyse 100 yıldan fazladır ayakta o...

*saptığım bir başka yolun başındasın -döndüm. saklanmak istiyorum gül bahçesinde onlarla solmak, onlarla yeşermek istiyorum. iliklerim ıslansın yağan yağmurda görenler ayışığında seçsin bizi en güzel yapraklar dökülsün toprağa da, unutulmasın en güzel çiçek açışımız fısıltıyla konuşalım toprağa rüzgar dağıtsın güllerin kokusunu sanki o gün solacakmış gibi doğalım yeni güne. en sevdiğim bahçıvan amca sulasın bugün gülleri toprağı şeker yiyen çocuk havalandırsın. gölge düşmesin üzerimize, son kalan yaprakta olsun umudumuz sabahın ilk ışıklarında düşelim toprağa. geceye not 'Böyle gitmez Öfkeyle yanıyorsun Böyle gitmez Bırakalım bu son olsun.'